เคยมีคนถามหลายคน ว่าทำไมในทุกๆ กระทู้ หรือในช่องแสดงความคิดเห็น

หรือแม้กระทั่ง ชื่อใน MSN ถึงต้องมีเครื่องหมาย + ล้อมหน้าล้อมหลัง อยู่ในคำพูดของผม

คงไม่เถียงหากใครพูดว่า อยากสร้างเอกลักษณ์เฉพาะให้ตัวเอง แต่จริงๆแล้วมันมีความหมาย

มากกว่านั้นอีกนิดหน่อย..

 - – - – - – - 

ย้อนกลับไปไม่นาน “ความรัก” ได้เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของผม ความรักครั้งนั้น

เป็นสิ่งที่ทำให้ผมมีความสุข ถึงแม้จะมีความทุกข์บ้าง มันก็ไม่ได้รุนแรงมากพอที่จะ

ทำให้”มัน”สั่นคลอน…อาจเป็นเพราะผมคิดเสมอ ว่าในเมื่อเรามอบสิ่งดีๆ ให้กัน ก็คงไม่มี

วันที่จะทำให้ความสัมพันธ์เปลี่ยนแปลง  

เรามีความรู้สึกดีๆ ให้กันจนถึงวันหนึ่ง วันที่คนคนนึงเลือกที่จะอยู่กับตัวเอง แม้จะเสียใจบ้าง

แต่เราก็ต้อง”ยอมรับการตัดสินใจ”ของคนที่เรารักไม่ใช่หรือ?  

ผมไม่ได้อยู่คนเดียว…เพื่อนๆ รวมถึง ครอบครัวของผมเอง ก็ต่างเข้ามาถามไถ่ด้วยความห่วงใย

ผู้คนรายล้อมมากมาย แต่ทำไม… ความรู้สึกตอนนั้น เหมือนหัวใจของเราหล่นหายไปส่วนหนึ่ง

ส่วนที่เหลืออยู่ที่มีหน้าที่แค่สูบฉีดเลือดให้ร่างกายทำงานต่อไปได้เท่านั้น ความอบอุ่นที่เคยมี

ก็มอดลง เหลือแต่เถ้าความทรงจำเก่าๆ ที่รอวันโดนพัดจางหายไป

 - – - – - – - – - – - -

เฮ้อ…

 จากคนที่เคยคิดอะไร หรือมองอะไรในแง่บวกมาตลอด เพราะคิดว่า

ในเมื่อเราทำสิ่งดีๆ สิ่งที่ควรจะเกิดขึ้นกับเรา มันจึงควรจะเป็นสิ่งที่ดี สิ่งที่คิดมันอาจดูอ่อนต่อโลกมากไป

ผลจากโลกแห่งความจริง ทำให้ผมเอง เริ่มมองอะไรที่กลมขึ้น ไม่มองอะไรเพียงแต่ด้านเดียวที่เราอยากมอง

อาจเพราะเราไม่อาจเห็นอีกด้านของดวงจันทร์ ผมจึงคิดอะไรที่เลวร้ายที่สุดเสมอ เพียงเพราะอยากเตรียมใจกับ

สิ่งที่อาจจะเกิดขึ้น และสามารถรับมือได้ แม้ว่าอีกด้านของดวงจันทร์มันจะเป็นที่ที่หนาวเหน็บ หรือร้อนเหมือนนรก

เมื่อเวลาผ่านไป ผมสามารถใช้ชีวิตผ่านมันมาได้ ถึงจะไม่ค่อยราบรื่นนัก

อาจเพราะสิ่งที่ผมกดดันตัวเองด้วยภาพอันไม่น่ารื่นรมย์ กับการใช้ชีวิตประจำวันของผม

ทำให้ผมกลัวกับการที่ต้องผิดหวังพอๆกับความไม่กล้าที่จะประสบความสำเร็จ? 

ผมอยากเรียกช่วงชีวิตช่วงนั้นว่า “โลกแง่ลบ” 

ทำไมเราถึงต้องอยู่ในโลกแง่ลบอยู่เสมอ? ผมถามตัวเองหลายครั้ง เราเครียดกับสิ่งที่เราทำมากเกินไปหรือเปล่า

ผมคนเดิม ที่เคยมองอะไรในแง่บวกเสมอ หายไปไหนในวันนี้? เป็นเพราะคนๆเดียวเปลี่ยนแปลงเราได้ไปตลอดชีวิต? งั้นหรือ

แล้วผมจึงสรุปกับตัวเองได้ว่า “…ที่ผ่านมา มันช่างไร้สาระ”

ตั้งแต่วันนั้นผมเริ่มคิดอะไรในแง่บวกมากขึ้น โดยที่ไม่ลืมที่จะเผื่อใจไว้หากผิดหวัง แต่ก็ไม่หนักหนาพอที่จะทำให้ผม

ไม่มีกำลังใจจะทำอะไรเพื่อเดินไปข้างหน้าต่อ

หลังจากนั้นผมก็เริ่มที่จะใส่เครื่องหมาย + เล็กๆ ไว้ในทุกๆ สิ่งที่ผมเขียน

อย่างน้อยเพื่อเตืนตัวเองให้ได้รู้ว่า ผมไม่ได้อาศัยอยู่ใน “โลกแง่ลบ”

…อีกต่อไปแล้ว

+++++